Category: Genel
-
Hayat işte… Nice olaylar bütünü… Gün geliyor “İçim içime sığmıyor” dediğimiz anlarla coşuyoruz; gün geliyor “Batsın bu dünya!!” diyoruz. Ama ne dünya batıyor, ne de coşkumuz, heyecanımız bizi göklere çıkarıyor. Hayat bu… O, kendi akışında süzülüp giderken biz bazen geçmişe takılıp bir “ah” çekiyor, bazen de geleceğe dair planlar yapıyoruz. Bazen geçmişte kalıyoruz.“Keşke öyle olmasaydı…”“Keşke…
-
Nefes… Yaşamın başrolü…Anne karnındaki büyüme yolculuğumuzun ardından gelen ilk nefes… Dört gözle beklenen…Önce beceriksizce aldığımız, dünyaya alıştıkça ciğerlerimize doldurduğumuz, yaşam boyu farkında bile olmadan almayı sürdürdüğümüz bir mucize…Bir var, bir yok… Biz de o var oldukça varız işte. Yaşamla ölüm arasında sessiz ve sakin varlığını sürdüren nefesin, duygu, düşünce ve davranışlarımız üzerinde ne kadar etkili…
-
Bulunduğun coğrafya, içine doğduğun kültürel çevre, yaşanmışlıkların ve daha sayamayacağımız birçok etken, “kadın” olma halini şekillendiriyor. Kimi seni “prenses” yapıyor. El üstünde tutulduğun, bir dediğinin iki edilmediği, sevgiye ve ilgiye boğulduğun bir hayat ihtimali var. Bugün plajdaydım. Yanımda yaşlı bir çift oturuyordu. Tahminen 75 yaşın üstündeydiler, hatta rahatlıkla 80’lerinde olabilirlerdi. Öyle güzeldiler ki… Cesaret edip…
-
Duygularının yansımasıdır bence insan. Kalbin hangi duygulara açmışsa kendini, dışarı da o yansır. Kimi insanın kalbi kapkara gelir bana. İçi kapkara bir dumanla dolu bir kalp…”Lost” ta siyah bir duman vardı hani, kimsenin anlayamadığı. Tam da onun gibi bir karanlık doldurmuştur içini, dışını bazı kalplerin. Asık suratlı olur öyleleri. Kaşları çatık bakarlar etrafa. Yüzleri karanlık…
-
Kaç defa izledim Julia Roberts’ın çok sevdiğim bu filmini acaba? Sayısını ben bile bilmiyorum. O kadar çok ki …Ruhumu sıkışmış hissettiğimde, kaçıp gitmek istediğimde, bazen de her şey çok yolunda iken belki de bir şeyleri hatırlamak için, bilmiyorum. İlk izlediğim zamanlarda, sadece izlediğimi anımsıyorum. Ağlayarak…Neden ağladığımı bilmeden. Sonradan farkettim filmde kendimden ne çok şey bulduğumu.…
-
Kişiliğin gelişmesi pek çok faktöre bağlı. Aile, çevre, kültür, iklim ve pek çok şey. Ailedeki her bir an öyle kıymetli ki. Size sunulan büyüme alanı belirliyor kim olduğunuzu. Aile bireyleri, size “siz” olma fırsatı verebiliyorsa eğer, dünyanın en şanslı kişilerinden olma şansını yakalamış oluyorsunuz. Bir de sevgi varsa hamur, işinin piri şeflerin elinde başlıyor şekil…
-
“İnsanların güzel ruhlara, nazik kalplere ve iyi enerjiye inanmasının sebebi sen ol. İyi bir insan olmaktan vazgeçme” … Kalbime dokundu bugün gördüğüm bu “İyi Cümle” den alıntı söz. Uzun uzun düşündüm. İyiye inanmanın sebebi olmak ne büyük bir mutluluk. İyi olmak…Kalbinde bin bir farklı duyguyu barındırmak… Vicdanlı olmak mesela, olanda iyiyi görebilmek, güzel şeylere niyet…
-
Perspektif… Pek çok alanda, tarafsızca bakılabildiğinde, aslında ne çok fayda sağlayacağımız bir alan… Günlük hayatta, ilişkilerde, iş hayatında, aile hayatında. Sorun şu ki biz sadece kendi bakış açımızda takılıp kalıyoruz hayata. Olaylara kendi cephemizden bakınca da karşı tarafı anlamak pek mümkün olmuyor zannımca. Pek çok farklı sosyal ya da psikolojik sebepten kaynaklı bakış açısıyla karşılaşabiliyoruz.…
-
Kafka’nın Metamorfoz’unu ilk okuduğumda anlamlandıramamıştım olanı biteni. Neticede neden bir böceğe dönüşesin ki? Sonra ODTÜ ‘de çok değerli bir hocamın dersinde inceledik kitabı. Onun rehberliğinde satır aralarını anlamaya başlarken, gizli bir şifreyi çözüyor gibiydim.Kitap bittiğinde bahsi geçen dönüşümün neyi ifade ettiğini nihayet anlamıştım. En azından teoride… Teoride öğrendiğim pek çok şeyi gerçek hayatta tecrübe etmeye…
-
Yarın benim doğum günüm😊Fazlaca gözlemlediğim, çokça analiz ettiğim, bunları yaparken de zihnimi ve kalbimi yorduğum bir dönemdeyim. İnsan takılır ya doğru bildiklerinin şaştığı, ama bunun normal karşılandığı anlar yaşarken. Çoğu şeye “Nasıl olur?” diye takılır, sonra bunun o anın normali olduğuna şaşırır, kendini bir yabancı gibi hissedersin. “Herkes doğruysa, her şey olması gerektiği gibi yaşanıyorsa,…
ah bir yazar olsam 